Already a member ? Please Login


Sreeja

Made for each other

മെയ്ഡ് ഫോർ ഈച്ച് അദർ! -------------------------- ഒരു ദിവസം കമ്പനിയിൽ നിന്നും തിരികെ വന്ന എന്റെ മഹാനായ പ്രിയതമന്റെ മുഖത്ത്, ഒളി വീശുന്ന ഒരു പ്ലിങ്ങിതഭാവം എന്നെ അതിശയപ്പെടുത്തി. വളരെ അറിയപ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഭാര്യ ആയ ശേഷം അത്തരം ഭാവം പൊതുവെ കണ്ടിട്ടേയില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം...രാവിലെ കമ്പനിയിൽ പോകാൻ നേരം ബാക്കിയുള്ളവർ കഞ്ഞിയാണോ വെള്ളമാണോ കഴിച്ച് കൂട്ടുന്നത് എന്ന യാതൊരു ആലോചനയുമില്ലാതെ, ദുബൈയിലെ സഞ്ജീവ് കപൂറിന്റെ റെസ്റ്റോറന്റിലാണ് ഇന്ന് കമ്പനിയിലെ ഇന്റർനാഷണൽ ഡിന്നർ മീറ്റിങ് എന്നും പറഞ്ഞ്‌ പോയ ആളാണ് വൈകിട്ട് ഈ സീനിൽ തിരിച്ചു വന്നിട്ടുള്ളത്. ചോദിച്ചാൽ ചാടിക്കടിച്ചേക്കുമോ എന്ന സംശയത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ പ്ലിങ്ങിതകഥ പതിയെ പുറത്തു വന്നു.... വലിയ റെസ്റ്റോറന്റ് ആയതു കൊണ്ടു തന്നെ സ്റ്റൈലിൽ ആകെ മൊത്തം ഇരുട്ടാണ് ചുറ്റും. ആഹാരം വായിൽ കൃത്യമായി എത്തിയാൽ മതിയല്ലോ എന്ന മട്ട്‌. ഓരോന്ന് ഓരോന്ന് ആയി സെവൻ കോഴ്സ് ഡിന്നർ വരുന്നു. പല വിഭവങ്ങളും വലിയ പരിചയം ഒന്നും ഇല്ല.. എങ്കിലും കിടിലൻ ഷെഫിന്റെ കിടിലം റെസ്റ്റോറന്റ് ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ, പുള്ളിക്കാരൻ ഒന്നും വിടാതെ കഴിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.. അവസാനം വെളുത്ത നിറത്തിൽ മുറുക്ക് പോലെ വട്ടത്തിൽ ഉരുട്ടി ഒരു പ്ലേറ്റിൽ സ്നാക്ക്സ് പോലെ ഒരു സാധനം എത്തി.. എങ്ങനെയാണിത് കഴിക്കേണ്ടത് എന്ന് വലിയ പിടി ഇല്ല. ചുറ്റും നോക്കി. ആരും അവിടെ വരെ എത്തിയിട്ടില്ല. മധുരമോ വല്ലതും ആയിരിക്കുമോ? അത്ര താല്പര്യമില്ല മധുരം. പലഹാരം പൊടിയാതെ കയ്യിൽ എടുത്തു.. ഒന്ന് കടിച്ചു നോക്കാം .. ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എങ്കിൽ വേണ്ട എന്ന് വയ്ക്കാം എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.. രസഗുള പോലെ സോഫ്റ്റ് ആയ പലഹാരത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് പതിയെ ഒന്ന് കടിച്ചു. യാതൊരു രുചിയുമില്ലാത്ത, കടിച്ചാൽ മുറിയാത്ത ആ പലഹാരം, വളരെ കലാപരമായി കൊണ്ടുവെക്കപ്പെട്ട കൈ തുടക്കണ ടിഷ്യു ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും തൊട്ട് മുന്നിൽ ഉള്ള സീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ബോസ് കടിച്ചു പിടിച്ച ടിഷ്യൂ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നൈസ് ആയി ടിഷ്യൂവിന്റെ മറു വശത്ത് പിടിച്ചു പയ്യെ വലിച്ച്, ബോസ് നേ നോക്കി ഒരു പച്ചച്ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആൾ പറഞ്ഞത്രേ... " ഇത് കൈ കൊണ്ട് ഓപ്പൺ ആക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. സോ... " തലയും കുനിച്ചിരിക്കുന്ന പുള്ളിക്കാരനെ നോക്കി ചിരി കടിച്ചമർത്തുന്നതിനിടെ എന്റെ ഓർമ്മകൾ പത്തു നാൽപ്പത് വര്ഷം മുൻപ് 1980 ലെ ഒരു വൈകുന്നേരത്തിലേക്ക് പോയി... അന്ന് ഏതോ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഒരു കിടിലം ഫുഡ് കഴിക്കാം എന്നും ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെലവാക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ എന്തിനാ ഈ പണമൊക്കെ എന്ന ഡയലോഗടിച്ചും അച്ഛനും അമ്മയും എന്നേം അനിയനേം കൂട്ടി ആഘോഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിയത് തിരുവനന്തപുരത്തെ ഏറ്റവും മുന്തിയ റെസ്റ്റോറന്റ് ആയ ലൂസിയയിൽ ആയിരുന്നു. അവിടത്തെ ബുർജ് അൽ‌ അറബ് എന്നും പറയാം. പൊതുവേ ആഘോഷം എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഫുഡ് ആണ്.. കുട്ടിക്കാലത്തെ നല്ല ഓർമകൾ എല്ലാം ചെന്ന് അവസാനിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ ഹോട്ടലുകളിലെ ചിക്കൻ ഫ്രൈയിലോ ബിരിയാണിയിലോ ഒക്കെ ആയിരിക്കും.. ഓരോ ഹോട്ടലിലും ഉള്ള സ്പെഷ്യൽ ഡിഷ് അവിടത്തെ വെയിറ്റർമാരേക്കാളും ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരിക്കും എന്ന് വേണേൽ പറയാം.. അച്ഛന്റെ ഓരോ പ്രൊമോഷനും അനുസരിച്ച് ഹോട്ടലുകളുടെ നിലവാരവും ഉയർന്നു വന്നു.. അങ്ങനെ പറന്ന് പറന്ന് ആണ് അവസാനം ലൂസിയയിൽ എത്തി നിന്നത്. ഹോട്ടലിൽ കയറും മുൻപ് തന്നെ അച്ഛന്റെ വക അണികൾക്ക് , അതായത് എനിക്കും ബ്രോയ്ക്കും സ്റ്റഡി ക്ലാസ് ഒക്കെ തന്നിരുന്നു.. അവിടെ ചെന്ന് രണ്ടിന്റെയും ഫ്രാഡ് കൾ പുറത്ത് ഇറക്കരുത്.. ആക്രാന്തം പാടില്ല.. വെയിറ്റർ പോയ ശേഷമേ തീറ്റ തുടങ്ങാവൂ.. കോഴിക്കാലിനു വേണ്ടി പിടിവലി കൂടരുത്.. അടുത്ത ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന മാമൻമാർ കഴിക്കുന്നത് നോക്കി വെള്ളം ഇറക്കരുത് ..എന്നിങ്ങനെ പലവിധ നിബന്ധനകൾ എഴുതി ഒപ്പിട്ട് വാങ്ങിയിട്ടാണ് പോക്ക്.. വലിയ ഹോട്ടൽ ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ഏറ്റവും നല്ല ഉടുപ്പ് ഒക്കെ എടുത്ത് സെറ്റപ്പ് ആയിട്ടാണ് എല്ലാവരും പോയത്. മോശം ഡ്രസ്സിൽ കയറ്റി വിട്ടില്ല എങ്കിലോ? ഒരുക്കം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങും മുൻപേ തന്നെ എല്ലരേം ഒന്ന് നോക്കി അച്ഛൻ ലാസ്റ്റ് വാണിങ്ങും തന്നു.. ഇനി തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദിച്ചാലും നമ്മൾ മിഡിൽ ക്ലാസ്സ് ആണെന്ന് പറയരുത് കേട്ടോ.. ഹോട്ടലിലെത്തി മെനുവിലെ വില നിലവാരം ഒന്ന് നോക്കിയപ്പോഴേ തന്നെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു "നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാം അല്ലേ.. ഊണ് കഴിഞ്ഞു ആണല്ലോ വന്നത്.. " ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി "എന്ത്? , ഞാൻ ആണേൽ ഈ പരിപാടി പ്രമാണിച്ച് രാവിലെ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് പോലും നേരെ കഴിച്ചില്ല!!!" അമ്മ ഞങ്ങളെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അച്ഛനെ നോക്കി നിർദാക്ഷിണ്യം മറുപടി പറഞ്ഞു. " ശെരിയാണ്.. എന്തെങ്കിലും ലൈറ്റ് ആയി മതി " പിന്നെ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ഉരുട്ടി. അതിന്റെ തർജ്ജമ ഇങ്ങനെ ആണ്.. ഇനി മിണ്ടിയാൽ അടുത്ത കലാ പരിപാടി നൈസ് ആയി ഉള്ള തല്ലി തലോടൽ അഥവാ നുള്ളി പിച്ച് ആണ് ... ഞാൻ ഉടനെ ഡീസന്റ് ആയി.. ചായ എങ്കിൽ ചായ.. പൊന്നോട്ടെ.. സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിലെ ചായ അല്ലേ? എന്തൊക്കെയോ സ്നാക്ക്സ് കൂടെ പറഞ്ഞു .. അല്പനേരത്തിൽ തന്നെ ഒരു വെയിറ്റർ കിലുക്കത്തിലെ ഇന്നസെന്റ് നേ പോലെ പാലും പഞ്ചസാരയും ചായ പൊടിയും ഒക്കെ എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നു മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തി വച്ചു. വേണെങ്ങിൽ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചോ എന്ന മട്ടിൽ... ശെടാ... ഇവിടെ വന്നാലും നമ്മൾ തന്നെ പാചകം.. കൊള്ളാലോ ഏർപ്പാട്? തന്റെ മേഖല വന്നതോടെ എന്തായാലും അമ്മ ഹാപ്പി ആയി.. അവർ തൊഴുത് മാറി നിൽക്കുന്ന കണ്ട് ഉടനെ ചായ ഉണ്ടാക്കി തന്റെ കഴിവ് തെളിയിച്ചു. എന്തായാലും സ്നാക്ക്സ് ഒന്നും നമ്മൾ വേവിക്കണ്ട .. സന്തോഷം.. വെയിറ്റർ തിരിഞ്ഞതും ഞാനും അനിയനും മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ചാടി വീണു.. മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന പ്ലേറ്റ് ഉം അച്ഛന്റെ പേഴ്സും സെക്കൻഡുകൾ കൊണ്ട് കാലി ആയി. ഇത്രയും പൈസയും കൊടുത്തിട്ട് ആന വായിൽ അമ്പഴങ്ങ ആയല്ലോ ദൈവമേ എന്ന് ആലോചിച്ച് ഇരിക്കുന്ന നേരത്ത് വീണ്ടും അതാ വെയിറ്റർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു..ഒരു വലിയ താലം ഉണ്ട് കയ്യിൽ. നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ ആണ് വരവ്.. കൊണ്ടുവന്ന താലത്തിൽ നിന്നും ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പിഞ്ഞാണം വീതം മുന്നിൽ വച്ചിട്ട് ആൾ പുറകോട്ട് മാറി. വലിയ ഹോട്ടൽ അല്ലെ, നമ്മൾ ഓർഡർ ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ആഫ്റ്റർ ഫുഡ് ഡെസേർട്ട് വിളമ്പുന്ന പതിവുണ്ടാകും. മിക്കവാറും സ്വീറ്റ് ആയിരിക്കും. ഞങൾ വീണ്ടും ഡീസന്റ് മുഖം പുറത്തെടുത്തു.. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ഗുലാബ് ജാമുൻ ഒന്നും അല്ല.. വെള്ളമാണ്. ചെറിയ ചൂടുള്ള വെള്ളം. ഒരു നാരങ്ങ കഷണവും ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. നാരങ്ങ വെള്ളം എങ്കിൽ അത്.. കളയുന്ന പരിപാടി ഇല്ല.. ഉപ്പും പഞ്ചസാരയും ഒന്നും കൂടെ കണ്ടില്ല.. വേണ്ട .. പതിയെ നാരങ്ങ മുറി കൈയിലെടുത്തു. പൊതുവേ ഞാനും ഫുഡും തമ്മിൽ തീൻ മേശയിൽ മാത്രമേ കാണാറുള്ളൂ എന്ന് അറിയാവുന്ന അമ്മ നിർദേശിച്ചു. "നല്ല വണ്ണം ഞെക്കി പിഴി.. എങ്കിലേ ടേസ്റ്റ് കിട്ടൂ" അമ്മയുടെ നിർദേശം കൂടി ആയപ്പോൾ ഇതെത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിൽ നാരങ്ങാ കൈയിലെടുത്ത് സർവശക്തിയുമെടുത്ത് പിഴിഞ്ഞ്‌ റെഡി ആയി വന്ന നാരങ്ങ വെള്ളം ഒറ്റ വലിക്ക് കുടിച്ചു തീർത്തു .. കൈ കഴുകാൻ കൊണ്ട് വെച്ചിട്ടു പോയ ബൗൾ വാഷിലെ വെള്ളം അമൃത് പോലെ കുടിച്ചു തീർത്ത് ഇനിയെന്ത് എന്ന മട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന എന്നെയും കുടിക്കാൻ നാരങ്ങാ പിഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെയും അനിയനെയും കണ്ട്‌ കിളി പോയ പോയ അച്ഛന്റെ മുഖം ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു... "നീയെന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?" പ്രതിയതമന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, പിഴിഞ്ഞ നാരങ്ങാവെള്ളത്തിലെ പുളിയുള്ള അല്ലി കടിച്ച പോലെ ഞാൻ ആളെ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പറഞ്ഞു... "നമ്മളാണ് ശെരിക്കും ജോഡി.. മെയ്ഡ് ഫോർ ഈച്ച് അദർ ... " ശുഭം ശ്രീജയുടെ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങൾ .,