Already a member ? Please Login


Sijisarath

ഭ്രാന്ത്‌

അപ്പോൾ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെറുതെ അവർ ആ മഴ നനഞ്ഞു നടന്നു. അപ്പോഴും അവൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മഴയുടെ ഭംഗിയെ പറ്റിയല്ല, അതിൻറെ നേർത്ത തണുപ്പ്‌ അനുവാദമില്ലാതെ നമ്മിൽ സന്നിഭവിപ്പിക്കുന്ന ചിലർക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന ചില അവസ്തകളെ കുറിച്ചു. അവൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും അവളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു, അല്ല അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട കേൾവിക്കാരി ആയിരുന്നു. ജീവിതത്തോട് അവൾക്കു വെറുപ്പും അതിനേക്കാൾ ഇഷ്ടവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ വാശിയോടെ ജീവിതം അവളിൽ ആകുലതകൾ കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. നിങ്ങൾ പറയുമായിരിക്കും ജീവിതം ഇതാണെന്നു ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെന്നു. ശരിയാണ്, ചിലർക്ക് മുന്നിൽ അതിന്റെ രുദ്രഭവങ്ങളെല്ലാം എടുത്തു സംഹാരമടുമ്പോൾ, ജീവിതം ഒരു പോരാട്ടം തന്നെയാണ്. കാലിടാറാം, മനസ്സിടാറാം, തോൽവി സമ്മതിക്കാം. അങ്ങനെ മനസ്സിടറിയ ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്ന അവൾ ആ മഴയത്ത് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്, "ഞാൻ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ആവുകയാണോ" ഭ്രാന്തില്ലാത്തവർ ആരുണ്ട് ഈ ലോകത്തു എന്ന മറു ചോദ്യം ചോദിച്ചു അവളുടെ ചോദ്യത്തെ neutralize ചെയ്യാമെന്ന് ഞാൻ വ്യഥ മോഹിച്ചു. എന്നാൽ ഞാൻ തന്നെ കുഴിച്ചു മൂടിയ എന്നിലേക്കാണ് അവളെന്നെ എത്തിച്ചത്. എന്നെ ഒട്ടും പിരിയാൻ കൂടാക്കാതെയിരുന്ന വിഷാദം, മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അലറുമോ എന്നു പേടിച്ചിരുന്ന മദ്യലഹരിയിൽ വഴക്ക്‌ നിറഞ്ഞ എന്റെ ബാല്യകാല രാത്രികൾ... ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. എനിക്കവളോട് പറയാണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഭ്രാന്താണെന്നു പറയാൻ എളുപ്പമാണെന്നു. അങ്ങിനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴാണ് നീ ജീവിതത്തിൽ ജയിക്കുന്നതെന്നു. മറ്റുളളവരുടെ പുച്ഛവും നോട്ടവും ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത ഭ്രാന്ത്‌ എന്ന അവസ്‌ഥ ഭയനകമാണെന്ന്.